Η Χίος αποχαιρετά με βαθιά συγκίνηση τον Γιώργο Χαλάτση, έναν άνθρωπο που την αγάπησε και την υπηρέτησε με ανιδιοτέλεια, πάθος και όραμα. Συνταξιούχος καθηγητής φυσικής αγωγής, καταγόμενος από τη Μακεδονία, εγκαταστάθηκε στο νησί το 1976 και από τότε το έκανε δεύτερη πατρίδα του – ίσως και πρώτη στην καρδιά του.
Μαζί με τη σύζυγό του Φιλία, δημιούργησε μια οικογένεια αλλά και μια τεράστια παρακαταθήκη πολιτισμού, περιβαλλοντικής ευαισθησίας και κοινωνικής προσφοράς. Ο Γιώργος Χαλάτσης δεν ήταν απλώς δάσκαλος· ήταν εμπνευστής, αναμορφωτής, θεμελιωτής ενός νέου τρόπου να βλέπουμε το νησί, τα βουνά, τα μονοπάτια, την ιστορία και το τοπίο.
Ο άνθρωπος των μονοπατιών
Αναζητώντας χαμένες διαδρομές, μελετώντας παλιούς χάρτες και ακούγοντας τις αφηγήσεις των ηλικιωμένων, ανέδειξε πάνω από 140 πεζοπορικές διαδρομές σε όλη τη Χίο. Δούλεψε με τα χέρια του, καθάρισε, χαρτογράφησε, οργάνωσε. Δεν ζήτησε ποτέ αμοιβή. Το έκανε επειδή πίστευε βαθιά ότι η φύση είναι τόπος μύησης, ελευθερίας και προσωπικής μεταμόρφωσης.
Όπως ο ίδιος έλεγε: «Η μάνα μου μου έλεγε να είμαι όσο μπορώ χρήσιμος στους άλλους». Αυτή η αρχή έγινε οδηγός ζωής.
Η εκπαίδευση που περπατιέται
Πέρα από την προσωπική του δράση, υπήρξε πρωτοπόρος στην εισαγωγή της περιπατητικής εκπαίδευσης στα σχολεία της Χίου. Από το 2006, με τις «αλλιώτικες εκδρομές» που οργάνωσε για χιλιάδες μαθητές, έδειξε πώς το μάθημα μπορεί να βγει από την τάξη και να γίνει βίωμα – στα βουνά, στους χωματόδρομους, στα ξεχασμένα μονοπάτια του τόπου. Ακόμη και άτομα με αναπηρία συμμετείχαν στις διαδρομές του, χάρη στο πνεύμα συμπερίληψης που τον διέκρινε.
Από “τρελός” σε θρύλος
Στην αρχή, πολλοί τον κοίταζαν καχύποπτα. Ποιος είναι αυτός που περπατά 120 χιλιόμετρα την εβδομάδα για να καθαρίσει μονοπάτια; Κι όμως, αυτή η “τρέλα” έγινε κίνημα. Ιδρυτής του Συλλόγου Φίλων Μονοπατιών Χίου, διοργάνωσε σεμινάρια και προσέλκυσε πεζοπόρους από όλον τον κόσμο, βάζοντας τη Χίο στον χάρτη του περιπατητικού τουρισμού.
Η κληρονομιά του δεν σβήνει
Ο Γιώργος Χαλάτσης δεν είναι πια μαζί μας. Η απουσία του αφήνει κενό σε όσους περπάτησαν μαζί του και σε εκείνους που εμπνεύστηκαν από το έργο του. Όμως τα μονοπάτια είναι ακόμη εκεί. Οι διαδρομές που άνοιξε παραμένουν ανοιχτές. Και η φιλοσοφία του συνεχίζει να εμπνέει: «Όποιος θέλει να δει τους Θεούς και μέσα του και να επικοινωνήσει με τη μάνα φύση πρέπει να βάλει τα παπούτσια του, να βγει έξω, να γίνει ένας άλλος άνθρωπος».
Αν κάτι του χρωστάμε, είναι να συνεχίσουμε να περπατάμε τη Χίο όπως εκείνος μας δίδαξε: με σεβασμό, αγάπη και ταπεινότητα.
Καλό ταξίδι, Γιώργο. Άφησες πίσω σου δρόμους που δεν θα κλείσουν ποτέ.
